Stel een 2d ruimte voor waarin een lichtbron is, waarvan de lichtstralen die worden uitgezonden 1 per graad is. Er is dan 360 graden licht. Wanneer je die lichtbron van bovenaf en van een afstand zou bekijken zou je 360 lichtbundels zien, 1 per graad. De ruimte tussen de licht bundels word groter naarmate de afstand toeneemt van de bron.

De ruimte tussen de licht bundels in mijn 2d ruimte is niet verlicht, want de ruimte tussen de bundels word steeds groter, maar in de realiteit wel. Hoe werkt dit nu eigenlijk? Of heb een compleet verkeerde voorstelling van hoe licht eigenlijk werkt?

(Als je eigenlijk over licht nadenkt, komt je tot de conclusie dat licht de grootste vervuiler is in de ruimte).

In principe, en in theorie, is de ruimte tussen de lichtbundels niet verlicht en is het daar dus donker. EChter, in de praktijk kom je vrijwel geen lichtbundels tegen die een smalle, rechte lichtbundel produceren (Het dichst wat daarbij komt zijn lasers). Vanuit de lichtbron verspreidt licht zich in alle richtingen, waarbij het meeste licht vooruit zal gaan. Daarnaast wordt licht weerkaatst door de muren/randen van je 2d ruimte, waardoor het indirect toch verlicht wordt.

Dus alhoewel je theorie klopt, zul je het in de praktijk niet tegenkomen.

(Ik heb een 2d ruimte als voorbeeld genomen om mijn vraag proberen uit te leggen).

Het licht dat van een lichtbron afkomt verspreidt zich naarmate de afstand toeneemt. En dat komt dus overeen met wat jij zegt. En dat is wat ik niet begrijp.
Stel een ster voor op een afstand van 10 miljoen lichtjaar. Het licht is niet gebundeld zoals jij zegt, hoe kan het dan zo zijn dat als je een telescoop hebt die sterk genoeg is je details kan waarnemen van die ster. De spreiding zou dan al zo groot moeten zijn dat je blij moet zijn om 1 foton te kunnen waarnemen, bij wijze van spreken dan hé.

Is het niet zo dat licht verspreid wordt doordat het tegen stofdeeltjes aan komt? In de ruimte zijn niet veel stofdeeltjes en daarom verspreidt het licht denk ik niet. :huh:

Ik weet het ook niet, het bovenstaande leek me het meest logische...

Een ster is rond, een foton dat daar van afkomt is bijvoorbeeld op 0 graden, een foton daarnaast heeft een afwijking van 1 foton, misschien 0.000000000001 graad ofzo. Je begrijpt dus dat die 2 fotonen op een grote afstand niet meer 1 foton van elkaar verwijderd zijn maar misschien wel 3 fotonen. Hoe kunnen wij dan details zien van een ster op 10 miljoen lichtjaar afstand? De afstand tussen beide fotonen zou nog veel groter moeten zijn.
Misschien dat iemand dat kan uitrekenen?

Een foton heeft geen massa en volgens mij ook geen grootte. Dit betekent dat de afwijking tussen 2 fotonen oneindig klein is.
Dat er wel degelijk een afwijking is, kun je merken wanneer je dichter bij de lichtbron komt. Omdat de fotonen dan nog niet zo ver van elkaar verwijderd zijn wordt het licht feller.
Pas wanneer je oneindig ver van de lichtbron verwijderd bent, zal het voorkomen dat je maar één foton waar zult nemen.

Ik denk dat je gelijk hebt BJ.

Het licht versprijd zich wel degelijk alle kanten op vanuit de ster.
Je ziet het alleen niet, omdat het licht zo zwak is.

Het zon licht zie je wel, door de weerkaatsing op de maan, maar niet in de ruimte ertussen, omdat daar geen stofdeeltjes zijn.

Als het licht van de ster zich niet overal heen zou verspeiden, dan zou je het ook niet op alle punten en plekken in onze univerum kunnen zien.

Hmmmm...Amstelerdam, goeie vraag :P hehe

Die laatste uitleg van Athlonian lijkt me wel eens te kunnen kloppe.


Maar dan is er 1 probleem: als de afstand tssen 2 fotonen oneindig klein is, dat zou betekenen dat een ster oneindig veel fotonen zou uitstralen.
Dan zou het licht dichtbij een ster niet zwakker zijn dan het lich ver van een ster af, want het aantal fotonen dat ge zou waarnemen zou elke keer oneindig zijn.
Nu zou het kunnen dat een deel van de fotonen wordt tegengehouden door stof, planeten, ...
Maar stel nog dat een deel word tegengehouden: oneindig - een eindig getal = oneindig

Tenzij natuurlek het aantal fotonen dat door stof wordt tegengehouden ook oneindig is, want oneindig - oneindig = een eindig getal (soms).

Das niet helemaal waar. Op het moment dat een ster oneindig veel fotonen uitstraalt, wil dat niet zeggen die ster op elke afstand even fel is.
De helft van oneindig is nog steeds oneindig, maar wel half keer zo groot, en dus minder fel.

Het is precies zoals je het zegt. Als we de zon vergelijken met een ster dan valt je gelijk het verschil in intensiteit op. Komt dit omdat de zon werkelijk intenser is? Nee.. hij staat gewoon dichterbij. Uit ervaring weten we dat we een ster nog steeds kunnen zien ook al is hij enorm ver weg. Kennelijk is de dichtheid van de lichtstralen (aantal lichtstralen per oppervlak) bij een ster zo groot dat we nog steeds onderscheid kunnen maken. Daarnaast komt dat wij inderdaad maar heel weinig van een ster zien. We zien alleen lichtstralen uit een bepaalde richting. Zo kun je van een voorwerp thuis alle kanten bekijken, omdat je er om heen kan lopen. Bij sterren wordt je verplicht om een bepaald gedeelte te bekijken.