Een groep van cardiologen verrichtte onderzoek onder 2300 hartpatiënten die waren gereanimeerd na klinisch dood te zijn geweest. In het rapport van deze cardiologen, werd vermeld dat 60 procent van deze mensen opmerkelijke overeenkomstige verhalen hadden te vertellen: zij beschreven bezoeken aan een oord met een "heerlijk licht", waar zij werden opgewacht door vrienden en verwanten die al waren overleden.

Volgens deze onderzoekers en anderen wijken de verhalen inhoudelijk weinig van elkaar af, hoewel niet alle details gelijk zijn. Klinisch doden zijn zich vaak op de plaats waar zijn zich bevinden, zoals de locatie van een ongeval of een ruimte in een ziekenhuis, bewust van het feit dat ze stervende zijn. Zij kunnen verplaatsen, alleen al door de wens daartoe te denken. Zij zijn er vaak getuige van hoe verpleegkundigen en artsen verwoede pogingen doen om hun roerloze lichaam te reanimeren, totdat zij plotseling een "luid gedruis" horen en dan het idee hebben een donkere tunnel in te "vallen", richting van "een helder licht" of "lichtende gestalte".

Wanneer zij dat licht hebben bereikt, bevinden ze zich gewoonlijk in een fraai landschap, waar zij worden overweldigd door gevoelens van geluk en vrede. Meestal bevindt er zich in dit landschap een barrière in de vorm van een water of andere hindernis en ontwaren zij achter die barrière reeds overleden vrienden of verwanten die hun zeggen dat zijn terug moeten gaan omdat zij nog een bepaalde taak op dit ondermaanse hebben te verrichten.

De klinisch "dode" wordt dan vaak plotseling opnieuw ondergedompeld in diepe duisternis, alvorens hij wordt geconfronteerd met wat door een BDE-onderzoeker wordt omschreven als een "zuil van verblindend licht, licht dat hen vervult van mateloze vreugde". Dit "lichtwezen" identificeert zich echter niet, maar toont de klinisch "dode" een flitsende terugblik op het leven dat hij of zij tot nu toe achter de rug heeft en waarin de betrokkene zich bewust wordt van wat hij heeft vergeten of verkeerd gedaan, wanneer het lichtwezen vraagt: "wat heb je gedaan met het leven dat ik je heb geschonken?" Volgens deze onderzoeker wilden veel mensen onder die omstandigheden niet meer terug naar hun aardse leven. Zonder uitzondering zeggen zij dat het lichtwezen hen vervulde van een overweldigend gevoel van gelukzaligheid dat zij nooit hadden gekend. "Het is het laatste stadium voor het "point of no return, wie een stap verder gaat, komt niet meer terug".

Niet alle BDE's zijn echter zo aangenaam. De onderzoekers hebben ook ontdekt dat sommige mensen die door de donkere tunnel gaan, uitkomen in een grauwe omgeving die vervuld is van woede en neerslachtigheid. Daar dwalen zij rond met andere mensen, die in wanhoop gevangen lijken te zijn. :unsure:

Al deze verhalen van klinisch "doden" die werden gereanimeerd, worden door sommigen niet gelooft of "gewoon" het resultaat van het gebruik van medicamenten of een tekort aan zuurstof in de hersenen. Daarmee is echter geen verklaring gegeven voor de talloze voorbeelden van een BDE waarin bewezen in dat de desbetreffende man of vrouw, die beweerde boven zijn eigen lichaam te hebben gezweefd en alles te hebben gezien wat er rondom dat lichaam gebeurde, daadwerkelijk over de kennis beschikte die hij of zij op geen enkele andere manier kon hebben opgedaan. :blink:

Wat denk je hiervan? Is er leven na de dood? :vraag:

:huh: Mijn moeder heeft dat ook meegemaakt bij een beroerte die ze kreeg toen ik nog zeer klein was.
De geneesheren hadden alle hoop opgegeven, het reanimeren lukte niet, ze hoorde zelfs één van de doctoren zeggen dat het voorbij was.En toen voelde ze zich zweven,ze voelde zich zeer licht toch zo gelukkig. Plots zag ze een licht tunnel, met aan het einde een fel, maar zacht en lokkend licht ,aan het einde stond iemand ,eerst een silhouet, maar dan zag ze duidelijk, duidelijker dan dat ze dingen ooit had gezien, een heer .
Hij had sneeuwwit schouderlang haar en een sneeuwwitte verzorgde baard, hij zag er anders nog zeer jong en slank uit, hoe meer ze hem naderde hoe meer ze zijn goedheid voelde.
Al haar zintuigen werkten als nooit te voren.
Plots dacht ze aan haar man haar ouders, en aan haar kinderen, en ze realiseerde zich hoeveel verdriet ze ons allemaal ging aan doen.
Ze heeft dan moeten vechten om terug te keren, dan heeft ze beginnen te smeken om terug te keren ,en plots voelde ze dat ze terug was.
Mijn moeder heeft dit verhaal waarschijnlijk al honderd keer verteld, zij is een zeer christelijke vrouw, en ik geloof nooit dat zei daarover zou liegen

Voor haar staat het onomstotelijk vast dat er leven is na de dood.

Als ze soms in een TV-programma, iemand ziet die beweerd dat het illusies, of iets dergelijks zijn, zegt ze altijd:" Den dienen zal nogal rare ogen trekken als hij de waarheid weet.

Ik denk ook wel dat er iets is na de dood.

Ik liep eens over de kermis met mijn vriendin en dochtertje.
Zij zag een attractie van een waarzegger en ging daar met haar schoonzusje

Ik was met mijn zwager en dochtertje verderop aan het wachten onder het genot van een ijsje.

De waarzegger binnen heeft mij dus niet gezien en mijn dchtertje ook niet.

Mijn vriendin vertelde hij dat hij achter haar een licht getinte vrouw zag staan, met de hand op mijn vriendins schouder.
En ze hield heel erg van fresia's.

Dit komt echt heel erg overeen met mijn overleden moeder.
Die is licht getint (indisch) en haar lievelingsbloemen waren fresia's.

De waarzegger wist ook te vertellen dat mijn vriendin al een dochtertje had en er nog 3 bij zou krijgen, waaronder een 2-ling. (zover is het nog niet)

Van haar schoonzusje wist hij te vertellen dat ze ook een dochter had en een zoon bij zou komen, en dat is al wel uitgekomen.

Toeval geluk

Met het raden naar het geslacht van de kinderen, heb je 50 % kans, maar hij kon niet afweten van mijn moeder.

Dus ik geloof er wel in.

Daar ben ik wel van overtuigd. Naast dat wat ik als mijn "geloof" bestempel, hecht ik ook veel waarde aan ervaringen van anderen, zoals inderdaad bijna-dood-ervaringen...

mijn vage inbreng: :blink:

het enige wat de ruimte invliegt als iets wat onherroepelijk bestaat is het "gesproken woord". Eenmaal gezegd, onweerlegbaar als "een" waarheid.

Die woorden, zijn een weerspiegeling van de Geest waar ze uit voortkomen.
Als die geest uit het lichaam wordt getrokken door de dood, zoekt hij zijn waarheden op, als om zijn "reeks woorden" als een soort kwartetspel weer bij elkaar te zoeken.

(overigens: hoofdletters houden bij mij in dat het over een Heilig iets gaat....ik wil dat alleen niet als "doorsnee-God" neerplanten, ook al vind ik de term God waardig voor een hoofdletter.....ben ik nog te volgen...... :cry: )

als die "kwartetkaarten" weer bij elkaar zijn, heb je de "Hemel" bereikt, of in ieder geval zal dan alles op zijn plaats vallen....

I love Philosophy.... :wub:

ik hoop echt dat ik nog te volgen ben, ik pak het weer eens alles behalve wetenschappelijk aan, ook al kan dat soms niet anders.....het geschreven woord..... :blush: