Het kriebelt. Het kriebelde al jaren, maar het begon steeds meer te kriebelen. Software en aanverwante zaken boeien me steeds minder, en mijn creatieve kant speelt steeds meer op. Ik heb besloten er aan toe te geven.

In september vertrek ik naar Toronto om aan de Max the Mutt Animation School een drie-jarige opleiding tot animator te volgen. Da's een grote stap, deze zomer zal ik alles hier opbreken, verkopen, opslaan of opsturen, mijn freelance bedrijfje afbreken, om ergens in augustus op het vliegtuig te stappen.

Ze hebben er vast wel een Bujinkan dojo, maar de Miko Dojo zal ik nog wel even blijven missen...

Eezacque.

Zo wat een grote stap. :)
Maar ik wens je bij deze veel stekte met je opleiding daar en een goede reis.
En een goede verloop van de handelingen hier in NL.

(en een dojo je kan daar altijd zelf nog een dojo beginnen :lol:).
he groeten en tot woensdag.

Da's niet niks Izak !
Alle succes toegewenst ! :)

Hey Izak,

Een 3 jarige opleiding is inderdaad niet zomaar iets. Wel heel spannend en leuk.

Heel veel succes gewenst en via het forum kunnen we natuurlijk jouw belevenissen blijven volgen :).

Groetjes, Edwin

Gambatte!

We verwachten dit najaar dan wel een animatieserie over Ninja's natuurlijk.
Met sexy Miko's, stoere samurai en Hatsumi in de rol van oude wijze meester.

Alvast veel succes Izaak!
Jammer dat we je zo'n tijd zullen moeten missen.
Ben je wel van plan daarna weer naar Nederland te komen, of houd je dat ook open?

Ik laat alles open, dat tocht lekker door...

Heel veel succes Izak.

De afgelopen maanden heb ik mijn bezit gereduceerd tot zo'n 1,5m3; alles wat daar niet in past is verkocht, weggegooid of weggegeven. Wat er wel inpaste is opgeslagen. En een klein restje mocht mee met het vliegtuig.

Da's een training die ik iedereen van harte kan aanbevelen. Het laat je nadenken
over wat er nou echt belangrijk voor je is, en de meeste dingen blijken dat uiteindelijk niet te zijn (okee, ik geef toe dat ik het jammer vond van de Micra...)

Eerdere ervaring met overstaps op Heathrow hadden me geleerd deze overstap vooral ruim te plannen, want op onze trip naar Japan was het op de heenweg rennen en vliegen en raakte op heen- en terugweg mijn tas met trainingswapens zoek. Ik had er vijf uur voor uitgetrokken, dan heb je ruim de tijd voor overstappen, koffie drinken en rondkijken.

Dit keer was het zeker niet te krap gepland. Mijn vlucht naar Canada had 8 uur vertraging, waardoor ik al met al 12 uur de tijd had voor koffiedrinken en rondkijken. Jullie vroegen je al af waarom Starbucks het zo leuk doet op de beurs? Wil er iemand weten hoeveel verschillende titels WH Smiths in de schappen heeft staan? In hoeveel grote stappen ik van aankomst naar vertrek kan lopen? In hoeveel kleine stapjes? En weer terug? Hoeveel beveiligers er tegelijk rondlopen? Hoeveel haarstukjes die samen dragen? Hoe lang het duurt voor een hapje donut op de vloer ook echt wordt opgeruimd? Door wie?

Om 3:00 's morgen plaatselijke tijd kwam ik hier dan eindelijk binnen. Ik was zo moe dat ik geen slaap meer had en een humeur dat zo beroerd was dat het niet meer stuk te krijgen was. Maar ik was er wel. Duh.

(mijn tas met trainingswapens is nog steeds niet boven water)

Af en toe is een vliegreis gewoon ellende... <_<

Laat zeker weten hoe het je in Canada vergaat Izak ! :)