Ik heb een nieuwe sensei.
Het is niet dat mijn oude leraar niet goed genoeg was, in tegendeel zelfs.
Mijn studie van de weg is intenser geworden. Breder en dieper tegelijk.
Sensei kent geen genade. Dag en nacht traint hij me in het alert zijn. Mijn bewustzijn moet scherp zijn, altijd klaar om in te springen op onverwachte situaties. De testen waar hij me aan onderwerpt zijn eindeloos gevarieerd. Ik weet nooit wat er komt en moet altijd improviseren. Zodra ik het gevoel heb dat ik weet hoe het werkt veranderd hij de regels, het ritme, de timing en de afstand.
Mijn zwakke plekken weet hij feilloos iedere keer bloot te leggen, nergens kan ik me achter verschuilen. Ook daar waar ik dacht goede controle te hebben weet hij aan te tonen dat het vaak lapmiddelen zijn, pogingen om de ruwe waarheid te verbergen. Zijn eindeloze energie, ontstuimig enthousiasme en levenslust putten mij net zoveel uit als dat ze me inspireren. Kan ik ooit zo flexibel, zacht en vitaal worden?

Sensei is niet alleen hard. Ik houd de training vol omdat ik weet dat hij van mij houd.
In zijn wijsheid geeft hij me het gevoel dat mijn leven er meer toe doet dan ooit tevoren. Door mijn relatie met hem stijg ik uit boven mijn zelfzuchtige ik.
Omdat ik door hem onsterfelijk ben geworden, is het overwinnen van mijn demonen niet slechts een persoonlijke zaak, maar een van een veel groter belang.

Ik ben de leerling van sensei. in ruil voor zijn lessen verschoon ik zijn luier, geef ik hem zijn speentje en wieg hem in slaap.
Sensei daagt me uit. Ik hoop dat ik een goede leerling ben.